Público. Mil Folhas. Música clásica, 29/12/2006, p. 22-23.
Le Monde de la Musique, septiembre 2006, p. 122-123.
La Libre Belgique, 12/07/2006
  Revista Scherzo, nº 209, junio 2006, p. 107
De Morgen. Muziek, 10/05/2006
Avui, 16/04/2006
     
"Laudas" à música antiga espanhola
Cristina Fernandes
Público. Mil Folhas. Música clásica, 29/12/2006, p. 22-23.

"'El vuelo de Ícaro. Música para el eros barroco' é mais um disco temático com um programa concebido com imaginação e inteligência. Desta vez La Grande Chapelle dedica-se à música do primeiro barroco ibérico, organizando-a em função do mito de Ícaro (ascensão e queda) e da poesia barroca em torno da amor e da morte - a metáfora em torno de um 'eu lírico' a quem o amor fazia ascender aos céus, mas também o condenava à dor e ao sofrimento. As peças musicais foram agrupadas de acordo com as seguintes temáticas: 'Alas de cera', 'Ícaro', 'El Sol', 'El Vuelo' e 'La Caída'. Com a excepção das páginas instrumetais (de Joan Cabanilles ) e do vilancico 'Vuelo de amor' as restantes obras gravadas pertencem ao 'Libro de Tonos' (Madrid, Biblioteca Nacional) e ao 'Cancionero Poético-Musical Hispânico de Lisboa' (que se guarda na Biblioteca da Ajuda), colecções poético musicais do século XVII. Muitas destas obras são anónimas mas foram também gravadas peças de Manuel Correa, Manuel Machado (ambos portugueses activos em Espanha), Bernardo Murillo, Sebastián Durón e Mateo Romero. Ao contrario de outros mitos (por exemplo Orfeu), a figura de Ícaro foi pouco tratada musicalmente pelo que se recorre também à contrafacta para adaptar textos alusivos ao tema a melodias que circulavam na Península no século XVII. Tal como nos Cds anteriores os músicos de La Grande Chapelle afastam-se do estereótipo da exuberância latina que por vezes se associa aos intérpretes espanhóis para nos oferecer uma interpretação de carácter mais apolíneo".
 
   
Le vol d'Icare
Frank Langlois
Le Monde de la Musique, septiembre 2006, p. 122-123.

4 étoiles Le Monde de la Musique

"Sous l'intitulé 'Le vol d'Icare', cet enregistrement propose un ambitieux programme de tonos humanos, le genre par excellence de la musique profane espagnole des XVII et XVIII siècles. La substance en est d'abord poétique, articulée autour de cinq chapitres (successivement 'Les ailes de cire', 'Icare', 'Le soleil', 'Le vol', 'La chute') qui ne sont pas de simples pretextes.
Essentiellement vocales, les oeuvres, cantates ou romances, sont tirées du répertoire espagnol du XVIIe siècle. Y cohabitent une texture dense - un des ultimes reliefs du contrepoint franco-flamand acclimaté en Espagne à la Renaissance - et les modernités baroques arrivées d'Italie : les atavismes et les audaces cohabitent tout naturellement dans ce répertoire, à la fois archaïsant et novateur. Presque plus qu'en France au même moment (y compris dans le théâtre préclassique), la rhétorique y joue un rôle structurel et dramatique et on peu sentir presque à chaque mot l'influence du grand théâtre classique espagnol du Siglo de oro. Aucune futilité dans toutes ces pages, mais une gravité faite de drame et d'ironie, qui révèle bien au-delà d'une hispanité superficielle, la nature profonde de ci qui hantait les individus et la société d'outre Pyrénées au XVIIe siècle, c'est-à-dire le deuil du Siècle d'or, de la splendeur d'une Espagne qui avait atteint son sommet au XVIe siècle et qui commençait alors son déclin après avoir dominé l'Europe et bâti un Empire.
Ce disque est captivant, à la condition de surmonter l'inexplicable stridence des voix aigues dans la seule première plage - pas bien grave toutefois. Reformant, plusieurs siècles après, une troupe hispano-flamande, La Grande Chapelle touche juste. Grâce à une talentueuse équipe vocale (dominée par la basse Pau Bordas et, surtout, le ténor Hervé Lamy, surprenant, qui trouve dans le répertoire espagnol un autre jardin familier) et à une excellente équipe instrumentale, Angel Recasens installe un climat envoûtant et une tension dramatique qui tiennent en haleine".
 
   
El vuelo de Icaro
Nicolas Blanmont
La Libre Belgique, 12/07/2006

3 estrellas La Libre Belgique


"Basé en Espagne, le label Lauda conserve un fort ancrage belge, son fondateur et animateur Albert Recasens ayant vécu dans notre pays pour y étudier la musicologie. C'est ainsi que cette nouvelle parution a été enregistrée à Anvers et que l'on retrouve dans la Grande Chapelle -l'ensemble maison- des musiciens belges, comme notamment la soprano Anne Cambier.
Ce 'Vol d'Icare' ne fait toutefois pas référence à Breughel, mais à la représentation de l'éros dans le baroque espagnol, Icare étant ici une métaphore déclinée en thèmes (ailes de cire, soleil, vol, chute) et illustrée par des oeuvres anonymes ou signées Romero, Cabanilles ou Machado. Superbe et émouvant voyage".

 
   
Eros barroco
Pablo J. Vayón
Revista Scherzo, nº 209, junio 2006, p. 107

"En su nuevo disco, Ángel Recasens vuelve a recurrir, como en el dedicado al Quijote, a la técnica del contrafactum, adaptando melodías a poemas, que en este caso giran en tomo a la figura de Ícaro, en cuanto mito del eros barroco. La música proviene del Libro de tonos y del Cancionero de Lisboa, ambos del siglo XVII y que incluyen piezas anónimas y de compositores como Manuel Correa, Mateo Romero, Bernardo Murillo, Sebastián Durón o Manuel Machado. Los poemas se deben a Góngora, Lope, Juan de la Carrera o el conde de Villamediana. La selección y la adaptacíón (cuando ha sido necesaria) han corrido de cuenta de Lola Josa y Mariano Lambea, que firman además unas estupendas notas interiores, contextualizando y justificando su trabajo.
En la parte interpretativa, Recasens utiliza cinco cantantes y un conjunto instrumental formado por flautas dulces, violas da gamba, guitarra, tiorba y percusión, que emplea de forma variada y con general buen sentido. Las sopranos (Anne Cambier y Kate Ashby) desequilibran algo los números de conjunto por la incisividad de su canto y cierto descontrol en el vibrato cuando suben a la zona más aguda. En cualquier caso, ambas parecen sentirse más cómodas en las partés a solo. Muy elegantes en cambio las contribuciones del tenor Hervé Lamy, de impecable línea, y correcta la participación del contratenor Sytse Buwalda y del bajo Pau Bordas, que en la parte central de su tesitura frasea con un gusto y una flexibilidad dignos de destacarse. El equipo instrumental es de primerísimo nivel y sus acompañamientos están llenos de vigor, gracia y fuerza expresiva. Completan además el disco con versiones singulares de un par de piezas organísticas de Cabanilles"

 
   
La Grande Chapelle: El vuelo de Icaro
Stephan Moens
De Morgen. Muziek, 10/05/2006

"Absoluut geen wassen neus.
Concept-cd's zijn misschien uit de mode maar voor deze mag een uitzondering gemaakt worden. De mythe van Icarus, wiens wassen vleugels verbranden als hij te dicht bij de zon komt, als beeld voor de onmogelijke liefde van de dichter voor zijn beschermvrouwe en bij uitbreiding voor het hele menselijke lot, loopt als een rode draad door deze opname van het Spaans-Belgische ensemble La Grande Chapelle. Een bijzonder mooie gedachte, mooi gestalte gegeven door Spaanse dichters en componisten uit de Gouden Eeuw. Deze relatief onbekende muziek wordt hier met verve verdedigd, al hebben niet alle stemmen (waaronder enkele mensen van bij ons, zoals Anne Cambier) evenveel kwaliteit en al heeft de opname een beetje weinig focus".

 
   
En el nom de Mendelssohn (amb permís de Mozart)
Xavier Cester
Avui, 16/04/2006

"Potser alguns desitjarien que Savall centrés més la seva atenció en repertoris que encara necessiten promoció, com el barroc hispànic. També és cert que el panorama ha canviat i ara hi ha més grups que aborden aquest capítol de la història de la música. Amb el seu grup La Grande Chapelle i un quintet vocal amb la participació del baix Pau Bordas, Àngel Recasens ens guia amb El vuelo de Ícaro (Lauda) per un passeig músico-poètic que pren com a fil conductor el fracassat enlairament d'aquest personatge mitològic com a reflex de les passions amoroses. No és un festival, però és un bon vol".  
 
       
       
  © Music and Productions Network S.L